مادر قلب اتمی فیلم عجیبی ست همانطور که اسم عجیب و غریبی دارد. فیلم با یک نریشن آغاز می شود نریشنی که با صدای گلزار روی تصویر ترانه علیدوستی نشسته است و می گوید این منم! من معلوم نیست کی هستم و تا آخر هم معلوم نمی شود.بازیگوشی های ترانه و پگاه با در آسانسور و شیر آب از همان ابتدا شاید این حس را القا می کند که با دو کاراکتر بازیگوش و ماجراجو طرف هستیم. در ادامه و با وارد شدن کامی به داستان فیلم سر پا می ایستد و به یک شخصیت با تیپ عجیب و غریبی می رسیم که در لحظاتی هم سرگرم کننده و کمیک می شود. که قادامه مطلب

از رنگ لباسِ پهن شده ای در باد

فردا فصل چیدن نارنگی ها بود

از دست های آشنای این حوالی

خرمالو ها روییدند

گلوله ای شعری را زخمی کرد

رنگ تمام میوه های فصل

انار شد

|حسین خامی|

برچسبها: خامی, شعر, سپید

ما زندگی را باختیم

ما عشق را باختیم،

اما دریغا که امید به بوسه ای

هوس می انگیزد باز

هوس دوباره باختن

هوس دوباره مُردن

گویی لب های سرخ حوا

آخرین تراژدی دنیا باشد

دریغا که ما عشق را خواهیم باخت

...

| حسین خامی |

صدایت

شکل گرامافون همسایه

ملودی عصرگاهی رادیو

صدایت

سمفونی دهه های شصت اروپا

ساکسیفونیست کنار پیاده رو

صدایت حس ناب رهایی ست

به راستی الهه ی مستی و رویا

صدایت

چه نوع موسیقی ست؟!

|حسین خامی|

برچسبها: شعر, شعرسپید, خامی

نوشته شده در ساعت 22 توسط کافه چی|

---

یک فیلم چند لایه ای و فراواقع گرایانه که به شخصه دوست دارم این سبک بیشتر در سینمای ایران جا بیفتد. اگر به دقت به نریشن های فیلم گوش بدیم با فیلم بیشتر ارتباط برقرار می کنیم امتیازی که مادر قلب اتمی دارد اینست که از پیش پا افتاده ترین المان ها و دغدغه های نسل امروزی یک رویا و توهم ساخته است یک توهم اجتماعی! مادر قلب اتمی فیلم عجیبی ست همانطور که اسم عجیب و غریبی دارد. فیلم با یک نریشن آغاز می شود نادامه مطلب

ابدیت شکل دوچرخه ای ست

که قرار است راس شش صبح

معشوقه ای را سوار کند

رکاب بزند

دور شود

و نابودی شاید قطاری باشد

که هر چه می رود

هیچ مسافری را در ساعت هیچ

به قراری نمی رساند..

حسین خامی | @hoseinxami

برچسبها: شعر, شعر_سپید, حسین خامی

هزار حرف نا گفته داری

قرار کنسل و نرفته داری

حوالی پاییز نیمکت چندم

تا بخواهی خیال آشفته داری

| حسین خامی |

میان من و دستان رقیب یکی را انتخاب می کنی

با گلوله هایی که در دست داری انقلاب می کنی

ما آوارگان کوچه های بن بست پاییز بودیم

با ماه و شعری که به گوشواره ات قلاب می کنی

بوی باروت می بارد از عطر تنت ارتش سرخ

شهری را که تو با یک بوسه خراب می کنی

آن شب جای شعر جوی خون بود کنار خیابان

دستها را که اناری و لب ها را شراب می کنی

خیام به هیچ می رود خامی به هیچ و پوچ چون

میان من و دستان رقیب یکی را انتخاب می کنی

|حسین خامی|

دنیا یک قرار شاعرانه بود

در خواب های تو در تو

خوابم برد

از قرار جا ماندم

چشم هایم را باز می کنم

این رویا تمام نمی شد...

خیالت بوی لیمو می داد

بانوی من

حالا که شعر بهانه ی خوبی برای دلتنگی نیست

من لیمو می شوم از فراقت

تا بنشینم دور لب هایت

و تمام میوه های فصل آرزو می کردند

کاش جرعه ای لیمو می شدند میان دستانت

برای بوسیدن لب های تو

خیالت بوی لیمو می داد

من همینجا کنارت مانده ام

لیموی خشکیده ای در رویایت...

حسین خامی

همیشه برای رسیدن به چیزی باخت رو قبول نمی کنم تا اخر بازی می کنم ولی تا این احساس به من دست بده که میتونم اون چیز یا کسی رو داشته باشم و بدست بیارم دیگه ولش میکنم یکجورایی میخواهم بگویم تعریف عشق برای من چیزی هست بدست نیافتنی.. زیاد نباید سر به سر رویا گذاشت آدم را در ذهن فرو می برد و خفه می کند باید تا جایی که احساس می کنی حالت خوب است از هر چیزی دست بکشی!

من از صدای سوت مدام این قطار بریده ام

از تپش بیهوده ی این دل بی قرار بریده ام

یک فضای توخالی رویایم را پُر کرده

از کابوس های مبهم هر شب بیمار بریده ام

حسین خامی

دکمه ی پیراهنت را باز کن

مرزهای سرزمبنم را پرواز کن

با چهارخانه سبز و سفیدت

سرود جمهوری ام را آغاز کن

وطنم حبس در تن توست

لندن را برایم شبیه شیراز کن

فروانروای هیتلرِ لب هایت

از شرق و غرب برای من ناز کن

...

حسین خامی

@hoseinxami

دنیا شاعری با جیب های خالی بود

که برای لمس دستان معشوقه اش

جوهر خودکار

روی شلوار سفیدش پس داده