کافه رویا

دنیا یک قرار شاعرانه بود در خواب های تو در تو خوابم برد از قرار جا ماندم چشم هایم را باز می کنم این رویا تمام نمی شد......

چند سالی هست یه کابوس تکراری می بینم. توی دالان تو در تو تصویری می بینم و فرار می کنم بعد از هوش میرم دیگه چیزی یادم نمیاد. از خواب که بیدار میشم خودمو می بینم که پشت شمشادها قایم شدم! گفته بودم یه روز از لای شمشادها میام توی دنیای تو توی صدات غرق میشم و دیگه میخام دنیا صدایی نداشته باشه اما باز فرار می کنم انگار هر شب یه تصویر از من بوجود میاد که من رو دنبال می کنه تا اینکه از هوش برم خیلی وقته با صدای پچ پچ تو از خواب بلند میشم و با یه صدای سوت بیهوش میشم می ترسم تمام این اتفاق های هر روزه واقعی باشه و من فکر می کنم که خیالیه! حسین خامی...